Τα έχουμε όλα και μας έχουν.

Είμαστε από ύλη κι ασήκωτο φτερό,

τα κόκαλά μας από θάλασσα κι ασβέστη.

Είναι μερικά ποιήματα που περιέχουν σχεδόν τα πάντα, με μια πυκνότητα θαρρείς ηρακλείτεια. Εδώ, στους στίχους του Γιώργου Θέμελη, αντανακλάται ολόκληρος ο αξεπέραστος γέροντας της Εφέσου – δε χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση.

…

Είμαστε κι εδώ κι εκεί, περνούμε

ένας αγέρας μας ξεσηκώνει

μαζί με τα πράγματα και τα βουνά.

Το ξεσηκώνει βαλμένο με μαστοριά – και την ευλογημένη ποιητική αμφισημία: ο αγέρας μπορεί να έρχεται από μακριά, μπορεί να πηγάζει και από μέσα μας και να περνάει στη φύση. Άλλωστε, τα έχουμε όλα και μας έχουν…

…

Αν όλα λείψουν, θα μείνει το άρωμά μας.

Αν ακουστεί η φωνή μας, θα ΄ναι τα δέντρα.

Αυτή είναι η κληρονομιά που θ’ αφήσει το πέρασμά μας από τη ζωή. Ένα άρωμα στον αέρα – κι ο ψίθυρος των δέντρων. Δε θα τα έχουμε πια όλα, αλλά θα εξακολουθήσουν να μας έχουν αυτά. Οιονεί αθανασία – η μόνη που μπορεί να πιθανολογείται, στη γλώσσα την ποιητική.

…

Ένας ήλιος ακόμα, ένας χαμός,

όπως αλλάζει η μέρα με τη νύχτα.

Ένας χορός, μια κίνηση μέσα στο χώρο.

Μια έκπληξη ακόμα, μια πέτρα στο νερό.

Η επανάληψη όσων ήδη είπε ο ποιητής, με άλλα λόγια. Μόνο που στους καταληκτικούς στίχους, με ποιητική ευφυΐα, ο άνθρωπος (εμείς) δεν αναφέρεται. Δεν απουσιάζει, αλλά η παρουσία του σημαίνεται στις πραγματικές της διαστάσεις, στο χώρο και το χρόνο το φυσικό. Ο τεχνητός χώρος και o επινοημένος χρόνος της ανθρώπινης αδυναμίας, αγνοούνται.