Αχ, 

τα σφυρά τα ηλιοψημένα 

οι κνήμες του μπρούντζου 

τα σκέλη που ξεπερνούν κατά τι την ορθή γωνία 

στην πίσω θέση της μηχανής.

 

Αχ, 

ο ήλιος κι ο αγέρας 

καθώς φιλάνε εναλλάξ, οι μόρτες, 

το φανερό και το ψευτοκρυμμένο 

στις παραβολές του κόρφου και της πυγής.

 

Αχ, 

τα μελένια βλέμματα 

οι ίσκιοι που πέφτουν ζευγαρωμένοι στα βότσαλα 

η κάψα στο μεσόφρυδο του μεσημεριού 

των χειλιών τ’ αγγίγματα

αχ!